نيمه شب بود و غمي تازه نفس
ره ِ خوابم زد و ماندم بيدار
ريخت از پرتو ِ لرزنده ي شمع
سايه ي دسته گلي بر ديوار
همه گل بود ، ولي روح نداشت !
سايه اي مضطرب و لرزان بود
چهره اي سرد و غم انگيز و سياه
گوئيا مرده ي سرگردان بود
شمع ، خاموش شد از تندي ِ باد
اثر از سايه ، به ديوار نماند !
کس نپرسيد کجا رفت؟ که بود؟
که دمي چند ، در اينجا گذراند
اين منم خسته در اين کلبه ي تنگ
جسم ِ در مانده ام از روح ، جداست
من اگر سايه ي خويشم ، يارب ،
روح ِ آواره ي من ، کيست؟ کجاست؟!

تقديم به تو .....
کسي ما را نمي جو يد.
کسي ما را نمي پرسد.
کسي تنها يي ما را نمي گريد.
دلم در حسرت يک دست. دلم در حسرت يک دوست
دلم در حسرت يک بي رياي مهربان مانده است.
کدامين يار ما را مي برد. تا انتهاي باغ باراني.
کدامين اشنا ايا به جشن چلچراغ عشق دعوت مي کند ما را.
و اما با توام اي انکه بي من مثل من تنهاي تنهايي
تو که حتي شبي را هم به خواب من نمي ايي.
تو حتي روزهاي تلخ نامردي. نگاهت. التيام دستهايت را دريغ از ما نمي کردي.
من امشب از تمام خاطراتم . با تو خواهم گفت.
من امشب با تمام کودکي هايم برايت اشک خواهم ريخت
من امشب دفتر تقويم عمرم را به دست عاصي درياي نا ارام خواهم داد
همان دريا که مي گفتي تو را در من تجلي مي کند. اي دوست.
همان دريا که بغض شکوه ها يم در گلوي موج خيزش زخم بر ميداشت.
و اما با تو ام . اي انکه بي من مثل من تنهاي تنهايي
کدامين يار ما را مي برد تا انتهاي باغ باراني...

آدمک آخر دنياست ... بخند ...
آدمک مرگ همينجاست ... بخند
آن خدايي که بزرگش خواندي ...
به خدا مثل تو تنهاست ... بخند ...
دستخطي که تو را عاشق کرد ...
شوخي کاغذي ماست ... بخند ...
فکر کن درد تو ارزشمند است ..
فکر کن گريه چه زيباست بخند ...
صبح فردا به شبت نيست که نيست
تازه انگار که فرداست ... بخند ..
راستي ! آنچه به يادت داديم
پر زدن نيست ، که درجاست ... بخند .
آدمک نغمه ي آغاز نخوان
به خدا آخر دنياست ... بخند 

شبيه شمع که خيلي نجيب ميسوزد
 دلم براي تو گاهي عجيب ميسوزد
 دلم براي دل ساده ام که خواهد خورد
 دوباره مثل هميشه فريب ميسوزد
 نشسته اي به اميد که؟
 گـُر بگير اي عشق
 هميشه آتش تو بي لهيب ميسوزد
 تو اشتباه نکردي گناه آدم بود
 اگر هنوز بشر پاي سيب ميسوزد
 من آشناي تو بودم ولي ندانستم
غريبه ها دلشان هم غريب ميسوزد
 براي من فقط اين دل ز عشق جا مانده است 
 که با نگاه شما عن قريب ميسوزد

شده ام پرتاب
مثل سنگي که بلغزد بر آب
خطر غرق شدن
مثل يک دايره دور سر من مي چرخد
مي روم لغزان لغزان تا دور
لب آب ، وزغي مي خندد!! ....
جاده اي خاکي
مي رود ارابه اي فرسوده ي لنگان
مکشد ارابه را اسبي نحيف و مردني در شب
آن طرف شهري غبار آلود
پشت گاري
سطلي آويزان
پر از خالي
خفته گاريچي.مگس ها اين ور و آن ور
پشت گاري جمله اي:
*بر چشم بد لعنت*

لينک آهنگ

http://www.aloneman.persiangig.com/Eshghe_Talkh[Www.Mardtanha.Mihanblog.Com].mp3

نيمه شب آواره و بي حس و حال
در سرم سوداي جاني بي زوال
پرسه اي آغاز کرديم درخيال
دل به ياد آوردايام وصال
از جدايي يک دو سالي مي گذشت
يک دو سال از عمر رفت و برنگشت
دل به ياد آورد اول بار را
خاطرات اولين ديدار را
آن نظر بازي آن اسرار را
آن دو چشم  مست آهو وار را
هم چو رازي مبهم و سربسته بود
چون من از تکرار، او هم خسته بود
آمدو هم آشيان شد با من او
هم نشين و هم زبان شد با من او
خسته جان بودم که جان شد با من او
ناتوان بودم و توان شد با من او
دامنش شد خوابگاه خستگي
اين چنين آغاز شد دلبستگي
واي از آن شب زنده داري تا سحر
واي از آن عمري که با او شد به سر
مست او بودم زدنيا بي خبر
دم به دم اين عشق مي شد بيشتر
آمد و در خلوتم دم ساز شد
گفت و گوها بين ما آغاز شد
گفتمش در عشق پا برجاست دل
گر گشايي چشم دل زيباست دل
گر تو زورع بان شوي درياست دل
بي تو شام بي فرداست دل
دل زعشق روي تو حيران شده
در پي عشق تو سرگردان شده
گفت در عشقت وفادارم بدان
من تو را بس دوست ميدارم بدان
شوق وصلت را به سر دارم بدان
چون تويي مخمور خمارم بدان
با تو شادي ميشود غمهاي من
با تو زيبا ميشود فرداي من
گفتمش عشقت به دل افزون شده
دل ز جادوي رخت افزون شده
جز تو هر ياري به دل مدفون شده
عالم از زيباييت مجنون شده
بر لبم بگذاشت لب يعني خموش
طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش
در سرم جز عشق او سودا نبود
بهر کس جز او در اين دل جا نبود
ديده جز بر روي او بينا نبود
هم چو عشق من هيچ گل زيبا نبود
خوبي او شهره ي آفاق بود
در نجابت،در نکويي فاق بود
روزگار،روزگار اما وفا با ما نداشت
طاقت خوشبختي ما را نداشت
پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت
بي گمان از مرگ ما پروا نداشت
آخر اين قصه هجران بود و بس
حسرت و رنج فراوان بود و بس
يار ما را از جدايي غم نبود
در غمش مجنون عاشق کم نبود
بر سر پيمان خود محکم نبود
سهم من از عشق جز ماتم نبود
با من ديوانه پيمان ساده بست
ساده ام آن عهد و پيمان را شکست
بي خبر پيمان ياري را گسست
اين خبر ناگاه پشتم را شکست
آن کبوتر عاقبت از بند رست
رفت و با دلدار ديگر عهد بست
با که گويم اون که هم خون من است
خسم جان و تشنه ي خون من است
بخت بد بين وصل او قسمت نشد
اين گدا مشمول آن رحمت نشد
آن طلا حاصل به اين قيمت نشد
عاشقان را خوشدلي تقدير نيست
با چنين تقدير بد تدبير نيست
از غمش با دود و دم همدم شدم
باده نوش غصه ي او من شدم
مست و مخموروخراب ازغم شدم
ذره ذره آب گشتم کم شدم
آخر آتش زد دل ديوانه را
سوخت بي پروا ،پر پروانه را
عشق من،عشق من
از من گذشتي خوش گذر
بعد از اين حتي تو اسمم را نبر
خاطراتم را تو بيرون کن ز سر
ديشب از کف رفت،فردا را نگر
آخر اين يکبار از من بشنو پند
بر من و بر روزگارم دل مبند
عاشقي را دير فهميدي چه سود؟
عشق ديرين گسسته تاروپود
گرچه آب رفته باز آيد به رود
ماهي بيچاره اما مرده بود
بعد از اين هم آشيانت هر کس است

باش با او ياد تو ما را بس است 

صبحي دميد و لاله اي گذشت
با نگاه آخرينش خنده کرد                          ماندگان را تا ابد شرمنده کرد

به ياد پدرم 

پاييز مي‌رسد...
پاييز باشکوه و دل‌انگيز مي‌رسد
اين آسمان دوباره پر از زاغ مي شود
قلبم ز داغ لاله رخي، داغ مي‌شود
چشمم، به قاب عکس تو زنجير مي‌شود
باز اين هوا به ياد تو دلگير مي‌شود
در کوچه‌ها دوباره دوان کودکان شاد
در خانه‌ها دوباره پزان شلغم سپيد
در دشت‌ها دوباره روان سيل بي‌شکيب
از آسمان ستاره سرازير مي‌شود
من خسته،... نااميد،... پريشان و بي‌رمق
سر را ميان حلقه دستان فشرده...منگ
بغضم ميان سينه نفس‌گير مي‌شود
از ياد من نمي‌روي اي نازنين پدر
هر چند زندگي زبر و زير مي شود

ساراي من

ساراي من از جنس باران است ، مردم
نه !! ، پاک تر؛ بانوي ايمان است ، مردم
ساراي من زاييده ي پاييز زرد است
ساراي من ساکت، ولي لبريز درد است
سارا فقط از عشق چوپان گم شدن نيست
يا اين که ساراي شما ساراي من نيست !
سارا به فکر کودک همسايه هم هست
سارا کنار سفره هاي خشک غم هست
ساراي من خاتون شب هاي کبود است
خاتون دريا ها ست، کي در بند رود است ؟!
در باور ساراي من اندوه نان هست
جايي براي مردم بي خانمان هست
ساراي من، ساراي بي دردان فقط نيست
ساراي من بي درد بودن را بلد نيست
ساراي من در خواهش دست و قنوت است
ساراي من تصوير انسان در هبوط است
ساراي من خاتون رنگ ارغواني ست
سارا زميني نيست، سارا آسماني ست !

ساراي من يعني پريدن تا رهايي
يعني بلور و نور، يک صبح طلايي
ساراي من خاتون شب هاي نياز است
ساراي من بانوي شب بو هاي ناز است
اين حس که در شعر شما دامن کشيده
اسمش که سارا نيست، چون دردي نديده
ساراي من بيچاره قلک هم ندارد
ساراي من حتي عروسک هم ندارد
ساراي من طفلک گل سر هم ندارد
ساراي من تنهاست، بابا هم ندارد
ساراي من گاهي کنار دار قالي ست
بيگانه با غم نيست، او از اين اهالي ست
دستاي ساراي شما کي پينه بسته ؟!
کي ناخنش در موج حسرت ها شکسته ؟!
تا بوده ساراي شما دامن طلايي ست
يک دختر چشم آبي گيسو حنايي ست
اين جنس سارا در دل قاموس من نيست
شايد که خورشيد شما، فانوس من نيست !
سارا مگر در چشم يک دختر خلاصه ست ؟!
در عشوه هاي بي در و پيکر خلاصه ست ؟!
ساراي من خيلي نجيب و شرم دار است
ساراي من پاک است، بانوي بهار است
ساراي من از جنس باران است ، مردم
نه، پاک تر؛ بانوي ايمان است ، مردم